Region Chorwacji został zajęty przez Cesarstwo Rzymskie w 200 roku przed naszą erą i podzielony na dwie prowincje: Pannonię i Dalmację. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego słowiańskie plemiona chorwackie powoli osiedlały się i łączyły z iliryjsko-rzymskimi mieszkańcami. Wkrótce po tym, jak ludność przyjęła chrześcijaństwo około IX wieku, kraj stał się królestwem pod rządami króla Tomisława.
Na początku XII wieku Chorwacja weszła w unię z Węgrami, która trwała aż do końca I wojny światowej. W epoce średniowiecza, gdy rozpoczęła się turecka inwazja na Europę, Chorwacja ponownie stała się obszarem przygranicznym. Gdy Turcy próbowali podbić kraj, obydwa państwa zostały poważnie zniszczone, więc wybrali Habsburgów na tron i zatrzymali presję osmańską w wojnie trwającej aż do XVIII wieku. W tym czasie wpływy weneckie dominowały na zachodzie. Krótko przed końcem I wojny światowej Chorwacja stała się częścią Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów składającego się ze wszystkich południowosłowiańskich terytoriów byłej Monarchii Austro-Węgierskiej. W 1929 roku kraj został przemianowany na Królestwo Jugosławii.
W czasie II wojny światowej Chorwacja stała się niezależna pod prawicowym reżimem, silnie uzależnionym od wsparcia wojskowego Niemiec. Okupacja Jugosławii przez Oś w 1941 roku umożliwiła prawicowej partii chorwackiej Ustaša objęcie władzy, tworząc Niepodległe Państwo Chorwackie. Do 1943 roku ruch oporu partyzanckiego zdobył przewagę. W 1945 roku, z pomocą radzieckiej Armii Czerwonej, partyzanci wypędzili siły Osi i lokalnych zwolenników. Partyzanci byli wielkim wkładem w upadek reżimu faszystowskiego.
Po klęsce sił Osi Chorwacja po raz kolejny przystąpiła do Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii (SFRJ), kierowanej przez komunistycznego przywódcę rządu Josipa Broza Tity. Dekadę po śmierci Tity Chorwacja zagłosowała za niepodległością od dotkniętej kryzysem politycznym i gospodarczym Jugosławii. Ta próba wywołała serbską agresję, co doprowadziło do pięcioletniej wojny zaczynającej się w 1990 roku. Tysiące osób zginęło w bitwach i brutalnych czystkach etnicznych. Chorwacka Armia zdołała obronić siebie i swój kraj oraz uzyskać niepodległość w 1991 roku.
Pierwszym prezydentem Chorwacji, członkiem partii HDZ, był Franjo Tuđman. Został wybrany w maju 1990 roku i sprawował urząd prezydenta aż do swojej śmierci w 1999 roku. Po śmierci Tuđmana Stjepan Mesić został drugim prezydentem Chorwacji w 2000 roku. Teraz, gdy Chorwacja nie była już uważana za kraj ogarnięty wojną, Mesić był w stanie wprowadzić drastyczne zmiany. Rząd, pod przewodnictwem Račana, wdrożył Porozumienia Pokojowe z Dayton, które miały ogromny wpływ na współpracę regionalną, powroty imigrantów, pojednanie narodowe i demokratyzację. Chorwacja obecnie praktykuje parlamentarno-demokratyczne rządy. Jest członkiem WTO i optymistycznym kandydatem do UE i NATO. Ivo Josipović jest obecnym prezydentem Chorwacji, wybranym w 2010 roku.